„Við erum ekki hugsanir okkar“ er kjarni í búddískri hugleiðslu. Í búddisma er kennt að hugurinn framleiði stöðugt hugsanir – rétt eins og hjartað slær. Þær eru fyrirbæri sem rísa og falla, ekki varanleg sjálfsmynd. Þetta tengist hugtakinu anatta – að ekkert fast og óbreytanlegt „ég“ búi í hugsununum.

Þegar við samsömum okkur hugsunum – „ég er ekki nóg“, „ég verð að stjórna“, „ég er misheppnuð“ – festumst við í þjáningu. En þegar við setjumst í hugleiðslu og tökum einfaldlega eftir: „hugsun er að birtast“, þá skapast bil. Í því bili búum við ekki lengur inni í hugsuninni, heldur verðum vitni að henni.

Í því felst frelsið sem búddisminn bendir á:
Við þurfum ekki að losa okkur við hugsanirnar.
Við þurfum að hætta að halda að þær séu við.

Þegar þetta er æft með mildi og endurtekningu verður hugurinn ekki óvinur, heldur flæði sem við lærum að sitja hjá – með meiri ró og minna sjálfsdómi.